De Shoah (Holocaust) is één van de ernstigste gebeurtenissen in de menselijke geschiedenis. Zes miljoen onschuldige mensen, die als enige misdaad hadden dat ze als Jood geboren werden, werden door andere mensen uitgeroeid. Velen van de Shoah-overlevenden dragen nog dagelijks de littekens van het verleden. De CFI-vrijwillgers luisteren naar hun verhalen en geven hen persoonlijke aandacht. Daarnaast wordt er via lokale partners voedsel en medicijnen gebracht. Hun verhalen herinneren ons eraan waarom barmhartigheid en trouw zo belangrijk zijn.

De viering van het 40-jarig jubileum van CFI Jerusalem in 2025 was werkelijk een van de meest ontroerende en betekenisvolle momenten van het jaar. Om deze mijlpaal te markeren, had het team in Jeruzalem de eer een zeer bijzondere gast te verwelkomen: Gita Koifman, de voorzitter van de Israëlische Organisatie van Overlevenden van Concentratiekampen en Getto’s. Zij sloot zich aan bij de samenkomst in Christ Church om haar zegen en felicitaties uit te spreken aan ons leiderschapsteam.

Gita begon met het uiten van haar diepe, persoonlijke dankbaarheid voor de warme en duurzame relatie: een band die al meer dan vijfentwintig jaar bloeit tussen de Vereniging van Overlevenden van Concentratiekampen en Getto’s en Christian Friends of Israel (CFI). Vervolgens deelde zij een aangrijpend verhaal uit de beginperiode van haar leiderschap, een tijd waarin de Vereniging wanhopig was en worstelde om de middelen te vinden die nodig waren om te blijven voortbestaan. Ze zocht koortsachtig naar hulp, maar werd telkens afgewezen. Elke weg leek dood te lopen.

Uiteindelijk noemde een vriend CFI, een organisatie die bekend stond om haar werk met nieuwe immigranten. Gita’s eerste reactie was er een van scepsis. Het idee dat christelijke vrienden in Israël oprecht om haar zouden geven en hulp wilden bieden, leek bijna te mooi om waar te zijn, haast onmogelijk. Met een mengeling van twijfel en spanning, en met een bonzend hart, ging zij naar het hoofdkantoor van CFI om Sharon en het team van het project Forsake Them Not (Vergeet Ze Niet) te ontmoeten.

Tot haar grote verbazing wachtte haar daar een warm welkom. Drie vrouwen waren al aanwezig. Vanaf het moment dat zij binnenstapte, begroetten zij haar met warmte en oprechte betrokkenheid. Ze luisterden niet alleen naar haar persoonlijke verhaal, maar namen ook de bredere pijn en de overweldigende uitdagingen in zich op waarmee Holocaustoverlevenden in heel Israël werden geconfronteerd. Hun ogen straalden begrip uit; hun woorden waren doordrenkt van vriendelijkheid.

En het aanbod van hulp? Dat kwam vrijwel onmiddellijk, zonder uitstel, zonder bureaucratische obstakels, maar met een oprecht en hartelijk verlangen om haar te ondersteunen. Gita vertelde hoe op dat moment de last van haar schouders viel en zij een krachtige golf van hoop ervoer, een gevoel dat lange tijd had ontbroken. Het was het begin van een vriendschap en partnerschap, gebouwd op een rotsvaste basis van vertrouwen, respect en diepe empathie.

Die band is sindsdien alleen maar sterker geworden. Samen hebben zij talloze projecten, groot en klein, tot leven gebracht: het sponsoren van essentiële vakantieretraites voor overlevenden, het organiseren van vreugdevolle Joodse feestvieringen, het uitgeven van belangrijke boeken en het organiseren van onmisbare conferenties.

Maar het echte hart van het werk, benadrukte Gita, is de wederzijdse liefde die wordt gedeeld tussen de overlevenden en de onvermoeibare CFI-vrijwilligers. Deze toegewijde mensen hebben jarenlang trouw huisbezoeken afgelegd en de overlevenden opgenomen in hun uitgebreide familie. Zij bieden een luisterend oor, onthaastte tijd voor persoonlijk contact en een standvastige vriendschap die nooit wankelt. Door hun toewijding en zorg hebben zij de liefde van God werkelijk tastbaar en zichtbaar gemaakt.

Zij sloot af met lof voor de cruciale en impactvolle educatieve missie van dit project: het samenbrengen van vele groepen met overlevenden, zodat zij hun aangrijpende verhalen uit eerste hand kunnen horen, en ervoor zorgen dat de boodschap van de Holocaust weerklank vindt in de christelijke wereld. Zij benadrukte dat deze verhalen verteld moeten blijven worden, gedeeld moeten worden en nooit vergeten mogen worden.